Bezienswaardigheden in Turkije

De nationale sport v an de Turken is "Yali Güres" (olieworstelen). Elk jaar in juni vinden wedstrijden plaats in Kirkipinar bij Edirne. Teneinde de moeilijkheidsgraad van het worstelen nog te verhogen, wrijven de worstelaars zich in met olijfolie."Cirit Oyunu" (speerwerpwedstrijden ) is een echte sport voor waaghalzen, waarbij de galopperende ruiter van het ene team een speer werpt die door het andere team moeten worden opgevangen. Deze sport wordt voornamelijk ın Oost-Turkije beoefend. In Selcuk bij Izmir vinden kamelenringwedstrijden plaats, terwijl op de hoogvlakte van Kafkasör bij Artvin stierenwedstrijden worden gehouden.

Hieronder volgen de bekendste dansen die in klassieke klederdracht worden uitgevoerd.
"Horon": deze dans hoort thuis aan de kusten van de Zwarte Zee en wordt gedanst door dansers in zwarte, rijkelijk met zilver beklede pakken die in een rij gehurkt op het snelle ritme van de "kemence", een eenvoudig strijkinstrument, bewegen.
"Kasik Oyunu", de lepeldans, wordt uitgevoerd van Konya tot Silifke door kleurrijk uitgedoste dansers en danseressen, waarbij het ritme wordt aangegeven door middel van twee lepels die door elke danser als castagnetten tegen elkaar aan worden geslagen.
"Zeybek": deze dans wordt opgevoerd door de "efe", dansers in oorlogskostuums, en symboliseert moed en dapperheid.
"Kilic Kalkan", de oorlogsdans met de zwaarden, is een herinnering aan de verovering van de stad Bursa door de Osmanen.

In Demre (Kale), het vroegere Myra, 25 km ten westen van Finike, kijken vele prachtige rotsgraven neer op het reusachtige theater. In de 4e eeuw was Sint-Nicolaas bisschop van deze stad, waar hij ook stierf. Het skelet van de heilige werd in de Middeleeuwen door handelsreizigers gestolen en wordt vanaf die tijd vereerd als relikwie in het Italiaanse Bari. Elk jaar in december trekken de Sint-Nicolaasfeesten vele toeristen die de kerstvakantie doorbrengen aan de zonnige kust van het oude Lycië. Tegenwoordig is er in Myra (Antalya) een Sint-Nicolaasmonument.

De eerste nederzetting werd waarschijnlijk al in 1.000 voor Christus op de huidige acropolisheuvel in het noorden gesticht door Mopsos, een Griekse kolonist uit Argos. Al snel echter breidde de stad zich heuvelafwaarts uit. De eerste kolonisten hanteerden bij de vestigingsplaats het volgende principe: men zocht een heuvel met indien mogelijk steile wanden, die gemakkelijk te verdedigen was. Verder moesten in de omgeving vruchtbare akkergronden liggen. Een in de buurt stromend riviertje moest zorgen voor de verbinding met zee. De stad mocht niet te dicht bij zee liggen om geen zeerovers aan te trekken. In de zevende eeuw voor Christus viel de nederzetting in handen van de Lydiërs en werd nog later ingenomen door de Perzen. In 333 voor Christus gaf Perge zich over aan Alexander de Grote, die van hieruit ook Side en Aspendus veroverde. Na de dood van Alexander viel Perge in handen van de Seltsjoeken, die van de stad een ommuurde vesting maakte. In deze tijd werd in Perge ook de "Artemis van Perge" vereerd. Het heiligdom hiervan is echter nooit gevonden. In de derde eeuw voor Christus leefde hier één van de belangrijkste wiskundigen uit de oudheid, namelijk Apollonius van Perge. In 133 na Christus werd Perge Romeins en beleefde kort daarna een sterke groei. Talrijke grote gebouwen en de zuilenstraat stammen uit deze tijd. Rond 80 na Christus werd de tempel van Artemis geplunderd door de Romeinse proconsul Verres. Verres, die als stadhouder ook in Sicilië had geroofd en geplunderd, werd door Cicero aangeklaagd in diens "Rede tegen Verres". In de vroegchristelijke tijd werd Perge als één van de oudste gemeenten van Klein-Azië steeds belangrijker. In deze stad predikten de apostel Paulus en Barabas. In de Byzantijnse tijd was de stad nog maar dunbevolkt. Perge verloor haar belangrijke positie toen de rivier Aksu (Kestros) verzandde en niet meer bevaarbaar was.

19 Kilometer ten noorden van de provinciehoofdstad Denizli liggen op ongeveer 100 meter boven de meanderbaden op een 2.600 meter lang en 300 meter breed kalksinterterras de ruïnes van de antieke stad Hierapolis. Het plateau dankt zijn ontstaan aan een bronvijver waar tegenwoordig een hotel omheengebouwd is en die, net als vroeger, dient als badplaats. Het water van de bron heeft een temperatuur van 35° Celsius en is in hoge mate kalk- en koolzuurhoudend. Het stroomt over het plateau en vervolgens naar beneden in de ongeveer 100 meter lager gelegen vlakte. Tijdens het afkoelen van het water wordt het calciumbicarbonaat omgezet in het voor water ondoordringbare calciumcarbonaat. Daarbij vormen zich op de steile rotswanden, waar het water in dunne straaltjes overheen sijpelt, talrijke over elkaar heen liggende waterbekkens met sterk geribbelde randen. Het geheel wordt in Turkije Pamukkale genoemd (katoenkasteel).

Cappadocië is een onbeschrijflijk mooi en interessant gebied waar sneeuw en regen, wind en zon de tufsteen hebben ondermijnd, waardoor er duizenden pyramideachtige formaties zijn ontstaan die het gebied hebben veranderd in een bizar soort droomlandschap. De aardpyramides en veenschoorstenen konden ontstaan door de 50 kilometer naar het oosten gelegen, 3.916 meter hoge uitgebluste vulkaan Erciyes Dagi, de oude Argaios. Door de heftige uitbarstingen van de vulkaan werden in de omgeving van de berg enorme aslagen afgezet. De asmassa's klonken later in, terwijl tegelijkertijd rivieren en beken kloofachtige geulen uitsleten in de tufsteenlaag. Hierdoor konden hele wouden van kegels oprijzen, welke voorkomen tot op de zuidoever van de rivier de Kizilirmak. Nu eens staan de kegels apart, dan weer staan ze dicht bij elkaar in grote hoeveelheden met scherpe afzonderlijke spitsen. Sommige dragen een hoed van harder gesteente dat beter bestand was tegen de erosie, andere hebben plooiingen met zachtere lijnen. Aan de schoonheid en geografische aantrekkelijkheid van dit landschap dragen ook de interessante geschiedenis en archeologie van het gebied bij. In de voet van de rotswanden of in de kegels zelf zijn woningen en kerken uitgehouwen. In vroegere tijden vormden ze een toevluchtsoord voor de christlijke bevolking van Anatolië tegen de Arabische invallen (7e - 13e eeuw na Christus). Het is bewezen dat de apostel Paulus hier bescherming zocht tegen zijn achtervolgers en met zijn vrienden in deze omgeving de eerste christelijke nederzetting stichtte.

Volgens bronnen uit de oudheid werd de stad gesticht door de beroemde profeten Kalchas en Mopsos toen zij op de terugreis waren van de strijd in Troje. In de zesde eeuw voor Christus heersten hier de Lydiërs totdat zij werden verslagen door de Perzen. In de daaropvolgende eeuw sloegen zij hun eigen zilveren munten. In 469 voor Christus behaalde de Atheense veldheer Kimon tijdens de slag aan de monding van de toen nog bevaarbare rivier de Eurymedon een dubbele overwinning op de Perzen. Aspendus was tot 425 voor Christus lid van de Delische Bond. In 333 voor Christus verscheen Alexander de Grote in Pamphylië. Via afgezanten vroegen de Apendiërs hem de stad niet in te nemen. In ruil daarvoor boden ze hem 50 gouden talenten en duizenden paarden, maar ze hielden geen woord. Alexander viel de stad aan en nam 50 talenten mee, alsmede gijzelaars en een jaaraccijns. In 190 voor Christus werd Aspendus Pergamenisch, viel net als de buursteden in Romeinse handen en beleefde haar grootste bloeiperiode. Veel van de machtige bouwwerken in de stad stammen uit deze tijd. Evenals bij de andere steden leidde de verzanding van de haven en het Byzantijnse centralisme tot het verval van de stad.

Side was de belangrijkste haven van het oude Pamphylië. De stad was gelegen op een schiereiland van ongeveer 1 km lang en 400 meter breed. De stad bezat een grote werf en was in de 2e en 3e eeuw voor Christus een gevaarlijk trefpunt voor piraten en een belangrijke slavenmarkt. Voor de slavenmarkt kwamen kopers uit heel Klein-Azië naar Side. In deze tijd ontstonden de grote bouwwerken van de stad. De ruïnes hiervan liggen op een rotsachtige landtong. Anders dan in Aspendus en Perge vestigden de oude Grieken zich hier niet op een steile burchtberg, maar op een schrale rotskaap direct aan zee. Toch is deze nederzetting waarschijnlijk niet alleen een handelsstation geweest. De rotskaap schijnt al rond 1.000 voor Christus bewoond te zijn geweest. In de 7e eeuw voor Christus vestigden zich hier de Aeoliërs uit Cyme (45 km ten oosten van Izmir). In deze tijd werd de kleine bocht aan de westkant van het schiereiland verbouwd tot een haven. De Aeoliërs hebben zich zo sterk vermengd met de inheemse bevolking, dat er een dialect ontstond uit het Oud-Grieks en de taal van de inheemse bevolking. Alexander de Grote nam de stad in 333 voor Christus in en liet een troepenmacht achter onder opperbevel van Nearchos. Tijdens de oorlog van Rome tegen Antiochus III leverde de stad Side (=granaatappel) een aanzienlijk aantal schepen aan de vloot van de Seltsjoeken. Na de nederlaag van de Seltsjoeken werd Side eerst Pergamenisch en vervolgens Romeins. In de 2e en 3e eeuw na Christus ontwikkelde de stad zich tot een welvarende havenstad met een belangrijke vloot. Met het verval van het Romeinse rijk verloor ook Side haar belangrijkheid. In de 5e eeuw na Christus genoot de stad nog eenmaal grote invloed als bisschoppelijke residentie en groeide in de Byzantijnse tijd zelfs uit tot de hoofdstad van Pamphylië. Na de belegering van de Arabieren in de 7e en 8e eeuw na Christus begon het verval van de stad. Rond 1.200 was de stad nog slechts een ruïne. Het huidige dorp Selimiye werd begin deze eeuw door Griekse vissers gesticht. Van 1947 tot 1966 werden opgravingen gedaan door Turkse archeologen onder leiding van professor Arif Müfit Mansel.

De Bosporus wordt in Duitsland "rundervoorde" genoemd. Deze naam heeft het te danken aan de oude mythologie. Io, de mooie Herapriesteres en één van de talrijke geliefdes van Zeus, werd door de oppergod veranderd in een koe. Om te ontkomen aan de horzel die de jaloerse Hera op haar afstuurde, stortte de "koe" zich in de Bosporus en stak de zee-engte over. De Bosporus is ontstaan door een doorbraak van de Zwarte Zee naar de Zee van Marmara. De 31,7 km lange Bosporus heeft een smalste breedte van 660 meter en een maximale breedte van 4,7 km. De gemiddelde diepte is 70 meter. In de Bosporus komen twee tegengestelde stromingen voor op verschillende dıeptes. Via de bovenste stroming stroomt het water van de Zwarte Zee, dat weinig zout bevat en daarom lichter is, in de lager gelegen, sterk verdampende Zee van Marmara, terwijl een stroming op 40 meter diepte het compacte en zoute water van de Marmara Zee naar de Zwarte Zee brengt. Beide tot 300 meter hoge oevers van de Bosporus kennen veel inhammen en havens. Dit droomlandschap tussen Europa en Azië wordt opgesierd met oeverpaleizen, vestingen en dorpen met duizenden cypressen, dennen judasbomen en platanen.

Dit is de grootste stad van Turkije met meer dan 7 miljoen inwoners. De stad ligt op 41 graden noorderbreedte, ongeveer net als Napels. In vergelijking met Napels is het klimaat echter guurder door de koude winden uit het noorden. Tijdens de zomermaanden is het vooral aan zee echter bijzonder aangenaam toeven. Istanboel is de enige stad ter wereld die op twee continenten ligt. Het belangrijkste gedeelte ligt op de meest zuidoostelijke punt van Europa en wordt gescheiden van de Aziatische voorsteden door de Bosporus. Het Europese gedeelte van de stad wordt door een zeearm, de zogenaamde "Gouden Hoorn", in twee helften verdeeld: het zuidelijk gelegen oude Stamboel en de noordelijke wijken Galata en Beyoglu. Hierbij hoort nog het oude Skutari, het Turkse Üsküdar, dat zich op de Aziatische oever van de Bosporus uitstrekt. De drie namen van de stad zijn symbolisch voor drie grote tijdperken: Byzantium, Constantinopel en Istanboel. De stad wordt gekenmerkt door de glans van het oude Byzantium, de gloriedagen van Süleyman, de pracht en de drukte van de oude bazaar. Er is nauwelijks een andere wereldstad te bedenken met een dergelijke fascinerende geschiedenis als Istanboel, van de stichting door keizer Constantijn tot de verovering door de Turken. Elk tijdperk is terug te vinden in het huidige Istanboel. Ontelbare koepels en minaretten bepalen het silhouet van deze onvergetelijke en levendige stad.

Edirne was vroeger de hoofdstad van de provincie. De stad ligt in het Turkse Thracië aan de monding van de rivieren de Tunca en de Arda in de Maritza (Meric) en heeft ca. 100.000 inwoners. Lopend door de nauwe steegjes biedt de stad nog altijd een oosters aanzien met haar vele bazars en bruggen. De stad werd in 125 na Christus gesticht door de Romeinse keizer Hadrianus en heette vroeger dan ook Hadrianopolis. Later werd de stad omgedoopt tot "Arianopolis"

Iznik ligt ongeveer 80 km van Bursa op de oostelijke oever van het gelijknamige meer. Iznik is fabelachtig mooi gelegen in een bekoorlijk landschap, hetgeen ertoe leidde dat de stad al tamelijk vroeg werd gesticht.
In het jaar 1331 werd de stad door Sultan Orhan veroverd en kreeg ze de naam Iznik. In 1402 werd de stad geplunderd door de Mongolen. In 1514 bracht de Turkse sultan Selim I Iranese faiencekunstenaars naar Iznik, die hier tot in de 18e eeuw werkzaam waren. Tegenwoordig versieren vele waardevolle faiencekunstwerken uit Iznik de moskeëen in Istanboel en Bursa.

Bursa is gelegen aan de voet van de 2.550 m hoge berg Uludag en telt ca. 750.000 inwoners. In het oostelijke deel van de stad bevinden zich voornamelijk de oude wijken, terwijl in het westelijke deel de nieuwbouw is ontstaan. Ondanks de moderne straten en bouwwerken is het een typisch Anatolische stad met talrijke van dakpannen voorziene daken, moskeëen en grafmonumenten. Vanwege het vele groen wordt de stad door de Turken ook wel de "groene stad" genoemd. Bursa is rijk aan zwavel- en ijzerhoudende bronnen en wordt daarom zeer graag door zowel Turken als toeristen bezocht. Justinius bracht de zijdeteelt naar de stad. In die tijd was Bursa-zijde wereldberoemd. Tegenwoordig leeft de stad hoofdzakelijk van de katoen- en de autoindustrie.

Canakkale is gelegen aan het smalste stuk van de Dardanellen en is de hoodfstad van de gelijknamige provincie. De stad telt 70.000 inwoners en dankt haar naam aan de vroegere aanwezigheid van aardewerkindustrie (de naam betekent pot- of schaalkasteel).
Het onlangs geopende museum met vondsten uit voornamelijk Troje en directe omgeving is zeer de moeite waard.

In het zuiden van de provincie Canakkale, ongeveer 30 km van de stad ligt de heuvel Hisarlik, waar volgens de sage de Trojaanse oorlog zou hebben plaatsgehad. Paris, de jongste zoon van de Trojaanse koning Priamus, ontvoerde de mooie Helena. Zij was de vrouw van koning Menelaos uit Sparta. Menelaos beschouwde deze kwestie als een persoonlijke erezaak. Het voorval leidde tot de Trojaanse oorlog. Na een strijd van tien jaar viel Troje uiteindelijk.
Het staat niet vast of het tijdens de gevechten om Troje inderdaad ging om de ontvoering van de mooie Helena. De eigenlijke reden is waarschijnlijk de controle over de zee-engtes geweest. In de oudheid was de kust van de Zwarte Zee een rijk gebied. De Grieken wilden er daarom markten ontsluiten, koloniën stichten en hun winsten op een veilige manier door de Dardanellen naar huis brengen. Hierbij werden zij echter gehinderd door de Trojanen en dit leidde uiteindelijk tot de oorlog.

De ruïnes van Assos liggen in het zuidwesten van Turkije op ca. 73 km van Ayvacik aan de Golf van Edremit. De stad werd door Alexander de Grote bevrijd van de tirannieke overheersing. In 241 voor Christus viel Assos onder Romeins gezag. Na de Romeinse tijd werd Assos eerst Byzantijns, viel vervolgens in handen van achtereenvolgens de Seltsjoeken en de kruisridders om ten slotte te worden veroverd door de Osmaanse Turken.

Pergamon is waarschijnlijk tot het begin van de 3e eeuw voor Christus een kleine nederzetting op een berg geweest. In de 8e eeuw werd de stad verwoest door de Arabieren. Daarna werd de acropolisheuvel nog eenmaal versterkt. Rond 1330 gingen Pergamon en het gebied eromheen over in handen van de Osmaanse Turken. Deze stichtten er een kleine stad met moskeëen, bazars en badhuizen met de naam Bergama.

Izmir, de derde stad van Turkije, telt 2.300.000 inwoners en is na Istanboel de tweede exporthaven van het land. De stad ligt aan de gelijknamige golf met een lengte van 25 km. Ook dit gebied kent een bijzonder aangenaam klimaat. Op warme zomerdagen is het hier goed uit te houden door een koele bries uit het westen. De winter duurt maximaal drie maanden. Het oude Izmir (Smyrna) werd in de 3e eeuw voor Christus gesticht in de huidige wijk Bayrakli, 8 km ten noorden van het stadscentrum.
In 1919, na de Eerste Wereldoorlog, namen de Grieken bezit van Izmir en drongen van hieruit ver door in Klein-Azië. De stad werd in 1922 heroverd door de Turken en opnieuw opgebouwd.

Met zijn heerlijke zandstranden, moderne jachthaven en talrijke aan zee gelegen restaurants is Kusadasi een van de meest bezochte vakantieoorden aan de westkust van Anatolië. De haven wordt aangedaan door talrijke cruiseschepen.

Priene ligt op de zuidelijke helling van de berg Mycale (Samsun dagi), 15 km van Söke bij het dorp Güllübahce. Deze antieke stad was lid van de Ionische stedenbond en streed in 494 voor Christus samen met Milete met 12 schepen tegen de Perziërs tijdens de zeeslag bij het eiland Lade. In de loop der eeuwen verzandde de haven van de oude stad steeds meer, waardoor Priene steeds meer aan belang moest inboeten. Vervolgens werd in 350 voor Christus een nieuwe stad gebouwd op de 371 meter hoge berg Mycale (het huidige Priene) naar de plannen van Hippodomos.

 Konya:

Religieus centrum van de Mevlevi Orde in centraal Anantolie. De bekende dansen van de derwish hebben hier hun oorsprong.